Ne bir ateşe düşebiliyor ,ne yanmaktan kaçabiliyorsun temmuz akşamında  İstanbuldaa...

Serin bir temmuz gecesinde , içinde yanan birkaç ateş hikayesi anlatıyorsun şehir ışıklarından görebildiğin sönük yıldızlara...Gökten üç elma düştü ile bitirdiğin masalları ise gelecek bahara saklıyorsun...

Temmuzda gelmez dediğin bulutların gözyaşlarına dokunuyorsun. Dokundukça ferahlıyor,ferahladıkça sığınıyorsun onun ve senin sahibine...

Mevsim değişiyor sonra...Sonbahar renkli, sabahlara uyanıyorsun.Yeşili geride bırakıyor,sarıya dokunuyor ve griye yürüyorsun...Temmuzda düşmekten korktuğun ateşi kendi elinle yakıyorsun.Bırakıp gitsen donacağını,uzansan yanacağını biliyorsun. Gitmek için bekliyor,kalmak için sabrediyorsun...Hep susuyorsun. Çünkü gitmek için kalıyorsun...

Ve geçiyorsun maviden ,griye dönen gökyüzünün altında bir başka mevsime...Aralık kapıdan girmiş diyorsun.Yeşili çoktan unutup,sarıyı kaybettiğini anladığında ‘Gitmişler ama kayıp değiller.’diyorsun.Ve anlıyorsun ki ; sahibi olmadığın şeyi  kaybedemiyorsun...

Kayıp bile edemiyorsam istemiyorum diyorsun.Ve ellerinde olan fakat senin olmayan her şeyi bırakıyorsun yaktığın ateşin içine.Dayanacak mıyım bu yanışa derken ‘İbrahim’i’ düşünüyorsun...

‘Alevler içindeydi İbrahim (as) … Yakıp kavuran ateş O’na serin oldu ,yanında  Rabbi olanı hangi ateş yakabilirdi ’ diyorsun…

Sonrasını küllerden dinliyorsun...Ateşe düşene kül ne yapar? Bir rüzgar esse, külden geriye ne kalır? Diye geçiriyorsun içinden... Ve gece gündüz farksız oluyor  gelecek olmasından korktuğun kışın ortasında kaldığında ,

Korkularında  bile ,sevdiğin  bir şeylerin varolduğunu anlıyorsun. Korkarak sevmeyi ,seviyorsun .Ama yinede severek sevdiğini bekliyorsun, kendi ateşini yakmayı düşlüyor,yaktığın ateşe düşmeyi istiyorsun...Ve aslında sen yanmayı seviyorsun...

                                                                                                             ÖMER FARUK KILIÇ